KİTAP İLE BİRLİKTE
KİTAP İLE BİRLİKTE
Titrek bir mum ışığı dalgalandırıyordu gölgemi. Benden habersiz ıssız ve çatlak duvarlarda. Elimdeki kitabın gölgesi bana, derin düşüncelere dalmamı emredercesine bağırıyordu. Nefes nefese… dalmış gidiyordum gecenin karanlığında, sonsuzluğun ucundaki sonsuzluğa, uçarcasına…
Soluk soluğa okuyordum kitabı. Nefes almağa dahi olmamıştı fırsatım. Uçuyordum adeta, satırların arsındaki nihayette.
Toy bir kısrak, uçarcasına koşuyordu kırların kırlığını bozar gibi içimden. Karşıdaki dağların zirvesine… Benim için büyük hazine olan o zirveye… Hayalimdeki zirveye beni götürecek yardımcı tabelaları görüyordum, sayfaların derinliklerine uçup ulaştığımda.
Tek hedefim bu idi, şu fani insanların yaşadığı, ölümsüz dünyada. Kitap ile yaşayıp, kitap ile birlikte ölmek… Gerisi, fırtınanın hışmına kapılmış olarak havada uçuşan toz taneleri…
Dalmışım. Uçuyorum adeta denizin uçsuz bucaksız derin sularında. Yürümek yok artık bana. Yürüme ile varılmaz… İnsan ömrü ile varılmaz bu hazineye.
Sadece, dün, bugün ve yarın vardır. Ölmek istemiyorsak eğer; ilim ile yaşayacağız. Fanilerin hüküm sürdüğü, şu köle dünyada. Fuzûliler, Ahmed Yeseviler, Şiraziler, Mevlânalar ve daha niceleri… Niye ölmemişler diye düşündüğümde kendimce, daha da artıyor yalnızlığım ve adıyorum adeta kendimi satırların arasından süzülen yola. Tek bir yol vardır ki; ölümsüzlerin gittiği yoldur.
Velhasıl, bilmediğimizi, bilmediğimiz sürece yaşayamayız, fanilerin yurdu olan şu koca ve ölümsüz dünyada.
Ahmet TANRIVERDİ
26050 10/D/1
Yazar Hakkında
KİTAP İLE BİRLİKTE